Jefe’nin Yorumları

Sonunda kendimi alamadım ben de bu blog furyasına dahil olmaktan… ve şu anda ilk yazımı yazıyorum. Kendimi TRT spikeri gibi hissettiriyor bana bu açıkçası. Nefret ettiğim ve gerçekten kızdığım başlangıç yazıları vardır. Bunlar genelde dergilerin ilk sayılarında, gazetelerde yeni bir yazı dizisinin ilk bölümünde falan olurlar. Bunlardan en nefret ettiğim, tüylerimi en diken diken eden, en katlanılmaz olanı da şudur: “başlarken”.

Bazen de düşünürüm insanlar böyle şeyleri takdir ediyor belki de. Hani o adam oraya başlarken yazıyor ya, bu onun dünyadaki genel geçer klişeleri bilen bir adam olduğuna dair teminat oluyor. Evet, bu adama güvenebiliriz, ne zaman hangi lafın söylenmesi gerektiğini öğrenmiş ve söylüyor!

Herneyse, kötü örnek örnek olmasın ve bunu bir kenara bırakalım. Bütün amaç ziyaretçiye selam vermek… hepsi bu.

Merhaba ziyaretçi, hoşgeldin…

Ha bi dakka… esas söylemek istediklerimi unuttum bu geyiğe dalınca, ne tehlikeli ama di mi!

Kısaca şudur; kimse bu nasıl iş demesin, bu gördüğünüz 21. yüzyılın başında yayınlanmakta olan bir blogdur ve ziyaretçileri yetmişikibuçuk milletten olacağı için ben yazılarımı hem ingilizce hem türkçe yazacağım. bazılarını türkçe bazılarını ingilizce, bazılarını da her iki dilde birden. Bu arada başka diller öğrenirsem de aynı şeyler o diller için de geçerlidir.

Ayrıca zaman zaman nokta, virgül, noktalı virgül ve bilimum noktalama işaretini çok iyi kullanmakla kalmayıp gayet alakasız biçimde başka dilbilgisi kurallarını çatır çutur çiğneyebilirim. Kimse karşıma çıkıp da yahu bu ne şimdi demesin, ki zaten bu başlıca bir yazı konusu.

Şimdilik böyle, beni okuduğunuz için sağolun.